Имрӯз мо дар як рӯзи хеле пурифтихор ва пурмеҳр ҷамъ омадаем, то аз бузургтарин неъмати зиндагӣ модар ёдовар шавем. Модар барои ҳар як инсон азизтарин, меҳрубонтарин ва муқаддастарин шахс аст. Ӯ сарчашмаи муҳаббат, рамзи покӣ, сабру таҳаммул ва меҳрубонии бепоён мебошад.
Модар шахсест, ки моро ба дунё меорад, бо меҳру муҳаббати беандоза ба воя мерасонад ва тамоми ҳастии худро барои хушбахтии фарзандонаш мебахшад. Ӯ шабҳои зиёдеро бедор мегузаронад, то фарзандаш ором бихобад. Ӯ орзуҳои худро канор мегузорад, то орзуҳои фарзандаш амалӣ гарданд. Аз ҳамин хотир, муҳаббати модар муҳаббати беғараз ва самимитарин дар ҷаҳон аст.
Модар муқаддастарин ва азизтарин неъмат дар зиндагии инсон ба шумор меравад. Ӯ сарчашмаи муҳаббат, рамзи меҳрубонӣ ва намунаи олии фидокорист. Аз лаҳзае ки инсон чашм ба олами ҳастӣ мекушояд, аввалин чеҳрае, ки мебинад, чеҳраи пурмеҳри модар аст. Маҳз аз оғӯши гарму пурмуҳаббати модар зиндагии инсон оғоз меёбад ва тамоми умр бо меҳру дуои ӯ нерӯ мегирад.
Бузургии модарро бо ҳеҷ меъёр чен кардан имкон надорад. Модар бо садоқату муҳаббати беандоза фарзандро ба воя мерасонад, барои хушбахтии ӯ шабҳоро бедор мегузаронад, ранҷу машаққатро таҳаммул мекунад ва ҳаргиз аз меҳрубонӣ нисбат ба фарзанд хаста намешавад. Ӯ омода аст, ки оромию осоиши худро фидои осудагии фарзанд намояд. Ин ҳама нишонаи муҳаббати пок ва қалби бузурги модар аст.
Дар фарҳанг ва анъанаҳои неки миллати тоҷик мақоми модар ҳамеша воло ва гиромӣ буда, эҳтироми ӯ қарзи муқаддаси ҳар як фарзанд дониста мешавад. Адибон ва шоирони бузурги тоҷик дар васфи модар асарҳои пурмазмуну таъсирбахш эҷод намуда, ӯро ҳамчун рамзи зиндагӣ, чароғи хонадон ва тарбиятгари инсоният ситоиш кардаанд. Чунончи шоири барҷастаи тоҷик Мирзо Турсунзода модарро сарчашмаи меҳру муҳаббат ва нерӯи маънавии инсон медонад:
Модарнома – достони меҳру вафост,
Сарчашмаи тамоми нуру сафост.
Модар на танҳо тарбиятгари фарзанд, балки тарбиятгари ҷомеа низ мебошад. Зеро маҳз дар оғӯши модар инсоният аввалин дарси ахлоқ, меҳрубонӣ, ростӣ ва ватандӯстиро меомӯзад. Аз домони модар фарзандони шоиста, олимон, донишмандон ва қаҳрамонони миллат ба камол мерасанд. Бинобар ин, метавон гуфт, ки ояндаи ҷомеа аз тарбияи дуруст ва меҳру муҳаббати модар сарчашма мегирад.
Дар замони соҳибистиқлолии Тоҷикистон ба мақому манзалати занону модарон таваҷҷуҳи хосса зоҳир мегардад. Арҷгузорӣ ба заҳмати онҳо, баланд бардоштани нақши зан дар ҷомеа ва фароҳам овардани шароити муносиб барои фаъолият ва зиндагии шоистаи онҳо яке аз самтҳои муҳими сиёсати иҷтимоии давлат ба ҳисоб меравад. Ҷашни Рӯзи Модар, ки ҳамасола бо шукуҳу шаҳомати хоса таҷлил мегардад, нишонаи эҳтирому қадршиносии ҷомеа нисбат ба занону модарон мебошад.
Ҳар як инсон бояд дарк намояд, ки меҳру муҳаббати модар беҳамто ва бебаҳост. Қадри модарро бояд дар вақти зинда буданаш донист, ба ӯ эҳтиром гузошт ва бо рафтору гуфтори нек дилу дидаашро шод гардонд. Зеро дуои неки модар чароғи роҳ ва сарчашмаи баракат дар зиндагии фарзанд аст.
Бешак, модар нури зиндагӣ, пояи устувори хонадон ва сарчашмаи тамоми меҳру муҳаббати башарият мебошад. То замоне ки модар ҳаст, ҷаҳон пур аз гармӣ, умед ва саодат мемонад.
Имрӯз мо бояд шукрона кунем, ки чунин модарони меҳрубон дорем. Ҳар як муваффақияти мо, ҳар як қадами пеши мо бо дуои неки модар пайванд дорад. Дуои модар мисли чароғест, ки роҳи зиндагии фарзандро равшан мекунад.
Бинобар ин, вазифаи ҳар як фарзанд аст, ки қадри модарро донад, ба ӯ эҳтиром гузорад ва муҳаббати ӯро пос дорад. Зеро хушбахттарин инсон он касест, ки модараш аз ӯ розӣ аст.
Зувайдуллозода Ганҷина,
мудири кафедраи таҳлили иқтисодӣ ва аудит
