Зан–модар муқаддастарин ва азизтарин шахсият дар зиндагии инсон мебошад. Модар сарчашмаи муҳаббат, меҳрубонӣ, сабру таҳаммул ва тарбияи насли башар аст. Ҳар як инсон аввалин калимаҳои зиндагиро аз забони модар меомӯзад ва бо меҳру ғамхории ӯ ба камол мерасад. Модар шахсест, ки бо тамоми ҳастии худ барои фарзанд зиндагӣ мекунад ва ҳар лаҳза барои хушбахтии ӯ талош меварзад.
Модар барои фарзанд танҳо тарбиятгар нест, балки роҳнамо ва чароғи зиндагӣ низ мебошад. Ӯ бо дуои поки худ роҳи зиндагии фарзандонро равшан месозад. Агар модар набошад, гармии хонадон, меҳри оила ва рӯҳи зиндагӣ камранг мегардад. Аз ҳамин хотир, дар фарҳангу адабиёти тоҷик ҷойгоҳи модар ҳамеша баланду муқаддас шуморида шудааст.
Зан–модар дар ҷомеа низ нақши бузург дорад. Ӯ тарбиятгари насли оянда, ҳифзкунандаи фарҳанг ва пойдории оила мебошад. Ҳар як пешрафту муваффақияти ҷомеа аз тарбияи дурусти модарон оғоз мегардад. Маҳз модар фарзандонро дар рӯҳияи ватандӯстӣ, инсондӯстӣ ва эҳтироми арзишҳои миллӣ ба камол мерасонад.
Бузургони адабиёти тоҷик низ дар васфи модар суханони бисёр пурмазмун гуфтаанд. Шоири бузург Мирзо Турсунзода дар васфи модар чунин мефармояд:
Модарнома ҷаҳонро зи ту оғоз бувад,
Беҳтарин гавҳари дунё туӣ, эй модари ман.
Дар ҳақиқат, модар барои ҳар инсон азизтарин ганҷи зиндагӣ аст. Қадру манзалати модарро бояд ҳамеша пос дорем, ба суханони нек ва рафтори шоиста дили ӯро шод гардонем. Зеро хушбахтии фарзанд дар дуои модар нуҳуфтааст.
Пас, биёед ҳамеша эҳтирому муҳаббати худро нисбат ба зан–модар зиёд намоем, зеро модар рамзи зиндагӣ, меҳр ва сарчашмаи тамоми некӣ дар ҷаҳон аст.
Ризқинисо Умарова,
корманди ДДБ ба номи Носири Хусрав
