Дар асари публитсистӣ образ на маҳсули тахайюли рангин ё фантазияи нависанда, балки шахси воқеӣ мебошад. Он ба факти воқеӣ иртибот дошта, ба ҳодисаву воқеаҳое, ки дар замону макони муайян ба амал меоянд, вобаста аст. Симои ӯ дар заминаи чунин ҳодисаю воқеаҳо ташаккулу таҷассум меёбад. Мақсаду мароми нависанда ҳам бо ёрии чунин образҳо ифода гардида, андешаи…
Асосгузори адабиёти навини тоҷик Садриддин Айнӣ дар давраи Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941-1945) ғайр аз очеркҳои таърихии “Исёни Муқаннаъ”, “Қаҳрамони халқи тоҷик Темурмалик” ва “Қасидаи ҷанг ва зафар” мақолаҳои зиёди публитсистӣ таълиф кардааст. Онҳо аҳаммияти калони ватандӯстӣ дошта, дар онҳо сужет ва дигар жанрҳои фолклорӣ ба таври васеъ истифода шудаанд. Дар ин бора Воҳид Асрорӣ…
Муфассал “НАЗАРЕ БА ПУБЛИТСИСТИКАИ ДАВРАИ ҶАНГИИ САДРИДДИН АЙНӢ” »
Дар таърихи рушди пахтакории Тоҷикистон бисёр масъалаҳои тасодуфиинонавишта мавҷуданд. Барои мисол, дар асноду мадорики Ҳизби коммунисти мамлакат омада буд, ки боясти ҷумҳурӣ то солҳои 1960 – 1961 то 1 миллион тонна пахта ҷамъоварӣ намояд. Аммо ба далоили мухталиф ин барнома иҷро нашуд. Яъне ин худ мавзуи як кори дигари таҳқиқотӣ аст, муҳаққиқон мушаххас кунанд, ки…
