Худшиносии миллӣ ва эҳсосӣ ифтихор ва давлатдории худ шарти асосии пойдории Истиқлоли давлатӣ мебошад”
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ -Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид мекунанд, ки миллате, ки худро мешиносад таъриху фарҳанги худро қадр мекунад, ҳеҷ гоҳ зери таъсири бегонагон қарор намегирад.
Бояд қайд кард, ки дар шароити ҷаҳонишавӣ ва равандҳои босуръати тағйирёбии иҷтимоӣ, масъалаи ҳифз ва рушди ҳисси худшиносии миллӣ аҳамияти хосса касб мекунад. Худшиносии миллӣ на танҳо огоҳӣ аз мансубияти миллӣ, балки эҳсоси ифтихор, масъулият ва садоқат ба таърих, фарҳанг, забон ва арзишҳои миллӣ мебошад. Маҳз ин ҳиссиёт метавонад омили муттаҳидкунандаи ҷомеа ва заминаи рушди устувори давлат гардад.
Ҳисси худшиносии миллӣ маҷмӯи арзишҳо, андешаҳо ва эҳсосоте мебошад, ки шахсро бо миллат, давлат ва фарҳанги худ мепайвандад. Он дар дарки шахс аз гузашта, ҳозира ва ояндаи миллат инъикос меёбад.
Худшиносии миллӣ инсонро водор месозад, ки худро қисми ҷудонопазири ҷомеа эҳсос намуда, барои пешрафти он саҳм гузорад.
Худшиносии миллӣ дорои ҷанбаҳои зерин мебошад:
– огоҳӣ аз таърих ва мероси миллӣ;
– эҳтиром ба забони давлатӣ ва фарҳанги миллӣ;
– ифтихор аз дастовардҳои миллат;
– масъулият барои ҳифзи истиқлол ва ваҳдати миллӣ.
Таърих ва фарҳанг заминаи асосии ташаккули худшиносии миллӣ ба ҳисоб мераванд. Омӯзиши саҳми ниёгон дар тамаддуни ҷаҳонӣ, шиносоӣ бо шахсиятҳои барҷаста ва осори фарҳангӣ дар шуури насли нав эҳсоси ифтихор ва эҳтиром ба миллатро тақвият мебахшад.
Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон, мероси фарҳангии ниёгон, аз ҷумла тамаддуни ориёӣ, адабиёти классикӣ, суннату анъанаҳои миллӣ ва ҷашнҳои таърихӣ (Наврӯз, Меҳргон, Сада) дар таҳкими худшиносии миллӣ нақши муҳим доранд.
Ҷавонон ҳамчун нерӯи пешбарандаи ҷомеа дар ташаккули худшиносии миллӣ нақши калидӣ мебозанд. Тарбияи ватандӯстӣ, баланд бардоштани сатҳи маърифати сиёсӣ ва фарҳангӣ, инчунин рушди тафаккури миллӣ дар байни ҷавонон барои ҳифзи истиқлолияти давлатӣ аҳамияти хос дорад.
Муассисаҳои таълимӣ, воситаҳои ахбори омма ва оила бояд дар ҳамбастагӣ барои ташаккули худшиносии миллӣ фаъолияти самаранок анҷом диҳанд.
Ҳисси худшиносии миллӣ бо мафҳуми ваҳдати миллӣ зич алоқаманд аст. Миллате, ки дорои худшиносии устувор мебошад, қодир аст мушкилоти дохилиро бо роҳи сулҳомез ҳал намуда, муқобили таҳдидҳои хориҷӣ истодагарӣ кунад. Таҷрибаи Тоҷикистон нишон медиҳад, ки маҳз худшиносии миллӣ ва ваҳдат заминаи асосии сулҳу субот ва рушди давлат гардид.
Дар маҷмӯъ, ҳисси худшиносии миллӣ яке аз омилҳои муҳими пойдории давлат ва рушди ҷомеа ба ҳисоб меравад. Тақвияти ин ҳиссиёт дар замири ҳар як шаҳрванди кишвар метавонад ба рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии ҷомеа мусоидат намояд. Аз ин рӯ, тарбияи худшиносии миллӣ вазифаи муҳими давлат, ҷомеа ва ҳар як фарди бедордил мебошад.
Зувайдуллозода Ганҷина,
мудири кафедраи таҳлили иқтисодӣ ва аудит
