Ало, эй шампайваста, зи устодат магар пайванд,
Ки бе устод натвон шуд ба роҳи дониш андар банд.
Агар ба таърихи тамаддуни башарӣ ва офариниши инсон бо дидаи амиқ назар андозем, мебинем, ки пас аз офаридгор волотарин мақомро касе дорад, ки ба инсон донишу маърифат мебахшад. Омӯзгор он чароғдорест, ки дар ториктарин гузаргоҳҳои ҳаёт пеш-пеши инсоният рафта, бо нури дониш роҳи фардоро равшан месозад.
Кӯдак чун саҳифаи сафед вориди мактаб мегардад ва маҳз бо дона-дона ҳарфҳое, ки дастҳои хаста ва меҳрубони устод рӯи тахта менависанд, олами дохилии ӯ шакл мегирад. Аз ин ҷост, ки мегӯянд: «Табиб ҷисмро табобат кунад, аммо омӯзгор руҳро парвариш медиҳад».
Касбҳо дар ҷаҳон ниҳоят зиёданд, аммо омӯзгорӣ ягона касбест, ки заминагузори тамоми касбҳои дигар аст. Президент, олим, муҳандис, табиб ва шоир ҳама дар маҳзари устод зону зада, савод ва одамгариро омӯхтаанд.
Омӯзгори ҳақиқӣ танҳо қоидаҳои математика ё грамматикаро намуна намедиҳад, балки ба дили шогирд адаб, ватандӯстӣ, инсондӯстӣ ва мардонагиро мекорад.
Заҳмати устод мисли чак-чаки мунтазами қатраҳои об аст, ки бо сабру таҳаммули аҷиб ҳатто сахттарин сангро мешикофад. Аз як кӯдаки бетаҷриба сохтани шахсияти мустақил ва соҳибмаърифат муъҷизаи ҳаррӯзаи дасти омӯзгор аст.
Бузургтарин сармоя ва ифтихори омӯзгор
Сарвати омӯзгор дар бонкҳо ё хонаҳои бошукӯҳ ниҳон нест. Сарвати ӯ муваффақият ва парвози баланди шогирдонаш аст. Вақте устод мебинад, ки шогирдаш дар қуллаҳои илму сиёсат ва фарҳанг медурахшад, пирии худро фаромӯш карда, эҳсоси ҷавониву сарбаландӣ мекунад.
Дар оламе, ки ҳама чиз сохта ва гузарон аст, танҳо як чиз ҷовидона мемонад: дониш ва ахлоқе, ки устод ба руҳи мо пайванд аст.
Омӯзгор чашмаи ҷӯшони маърифат, раҳнамои фардо ва меъмори аслии ояндаи ҳар як миллат аст. Қадрдонии заҳмати устод танҳо бо як рӯзи ҷашнӣ ё пешкаш кардани як даста гул хулоса намешавад. Беҳтарин қадрдонӣ аз устод ин камоли маънавӣ, одамгарии мо ва эҳтироми ҳамешагии ӯ дар тамоми тӯли ҳаёт аст.
Абдуллозода Нилуфар,
Ки бе устод натвон шуд ба роҳи дониш андар банд.
Агар ба таърихи тамаддуни башарӣ ва офариниши инсон бо дидаи амиқ назар андозем, мебинем, ки пас аз офаридгор волотарин мақомро касе дорад, ки ба инсон донишу маърифат мебахшад. Омӯзгор он чароғдорест, ки дар ториктарин гузаргоҳҳои ҳаёт пеш-пеши инсоният рафта, бо нури дониш роҳи фардоро равшан месозад.
Кӯдак чун саҳифаи сафед вориди мактаб мегардад ва маҳз бо дона-дона ҳарфҳое, ки дастҳои хаста ва меҳрубони устод рӯи тахта менависанд, олами дохилии ӯ шакл мегирад. Аз ин ҷост, ки мегӯянд: «Табиб ҷисмро табобат кунад, аммо омӯзгор руҳро парвариш медиҳад».
Касбҳо дар ҷаҳон ниҳоят зиёданд, аммо омӯзгорӣ ягона касбест, ки заминагузори тамоми касбҳои дигар аст. Президент, олим, муҳандис, табиб ва шоир ҳама дар маҳзари устод зону зада, савод ва одамгариро омӯхтаанд.
Омӯзгори ҳақиқӣ танҳо қоидаҳои математика ё грамматикаро намуна намедиҳад, балки ба дили шогирд адаб, ватандӯстӣ, инсондӯстӣ ва мардонагиро мекорад.
Заҳмати устод мисли чак-чаки мунтазами қатраҳои об аст, ки бо сабру таҳаммули аҷиб ҳатто сахттарин сангро мешикофад. Аз як кӯдаки бетаҷриба сохтани шахсияти мустақил ва соҳибмаърифат муъҷизаи ҳаррӯзаи дасти омӯзгор аст.
Бузургтарин сармоя ва ифтихори омӯзгор
Сарвати омӯзгор дар бонкҳо ё хонаҳои бошукӯҳ ниҳон нест. Сарвати ӯ муваффақият ва парвози баланди шогирдонаш аст. Вақте устод мебинад, ки шогирдаш дар қуллаҳои илму сиёсат ва фарҳанг медурахшад, пирии худро фаромӯш карда, эҳсоси ҷавониву сарбаландӣ мекунад.
Дар оламе, ки ҳама чиз сохта ва гузарон аст, танҳо як чиз ҷовидона мемонад: дониш ва ахлоқе, ки устод ба руҳи мо пайванд аст.
Омӯзгор чашмаи ҷӯшони маърифат, раҳнамои фардо ва меъмори аслии ояндаи ҳар як миллат аст. Қадрдонии заҳмати устод танҳо бо як рӯзи ҷашнӣ ё пешкаш кардани як даста гул хулоса намешавад. Беҳтарин қадрдонӣ аз устод ин камоли маънавӣ, одамгарии мо ва эҳтироми ҳамешагии ӯ дар тамоми тӯли ҳаёт аст.
Абдуллозода Нилуфар,
омӯзгори кафедраи забон ва адабиёти руси ДДБ
