Таърих собит намудааст, ки ҳеҷ давлат бе сулҳ, ҳеҷ ҷомеа бе ҳамдигарфаҳмӣ ва ҳеҷ миллат бе ваҳдат наметавонад ба пешрафти воқеӣ ноил гардад. Ваҳдат неруест, ки мардумро ба ҳам меорад, андешаҳои созандаро муттаҳид месозад ва роҳи рушди давлату миллатро равшан менамояд.
Рӯзи Ваҳдати миллӣ дар Тоҷикистон ҳамасола 27-уми июн таҷлил мегардад. Ин сана ба имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон, ки 27 июни соли 1997 ба имзо расидааст, иртибот дорад. Ин санади таърихӣ барои поён ёфтани даргириҳои дохилӣ ва оғози марҳилаи нави сулҳ, субот ва созандагӣ замина гузошт.
Маънои аслии Ваҳдати миллӣ танҳо дар як ҷашн ё санаи таърихӣ маҳдуд намешавад. Ваҳдат фарҳанги зиндагӣ, мактаби худшиносӣ ва меъёри муносибати инсон ба Ватан, ҷомеа ва ҳамватанони худ мебошад. Он аз эҳтиром ба якдигар, ҳифзи сулҳу оромӣ, арҷ гузоштан ба забон, таърих, фарҳанг, арзишҳои миллӣ ва масъулиятшиносии шаҳрвандӣ сарчашма мегирад.
Дар шароити ҷаҳони муосир, ки ҷомеаҳо бо равандҳои босуръати иттилоотӣ, фарҳангӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ мебошанд, таҳкими ваҳдати миллӣ аҳамияти боз ҳам бештар пайдо мекунад. Имрӯз ваҳдат на танҳо омили сулҳи дохилӣ, балки шарти асосии амнияти миллӣ, рушди илм, маориф, иқтисод, фарҳанг ва пешрафти ҷавонон мебошад.
Нақши ҷавонон дар ҳифз ва таҳкими Ваҳдати миллӣ бисёр муҳим аст. Ҷавонон бояд дарк намоянд, ки сулҳу субот мероси одӣ нест, балки неъмати гаронбаҳоест, ки ҳифзи он масъулияти ҳар як шаҳрванди ватандӯст мебошад. Донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олӣ, ҳамчун неруи зеҳнӣ ва созандаи ҷомеа, бояд бо дониш, ахлоқ, фарҳанг, ҷаҳонбинии солим ва фаъолияти созанда дар таҳкими ваҳдати миллӣ саҳмгузор бошанд.
Донишгоҳ дар ин самт нақши хос дорад. Муассисаи таҳсилоти олӣ танҳо макони омӯзиши фанҳои тахассусӣ нест, балки маркази тарбияи шахсияти худогоҳ, ватандӯст, масъулиятшинос ва соҳибмаърифат мебошад. Маҳз дар муҳити донишгоҳӣ фарҳанги муошират, андешаи таҳлилӣ, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ, ҳисси ҳамбастагӣ ва масъулияти иҷтимоӣ ташаккул меёбад.
Ваҳдати миллӣ бо фарҳанг, забон ва маърифат пайванди ногусастанӣ дорад. Забони тоҷикӣ, таърихи пурғановат, адабиёти ғанӣ, расму ойинҳои миллӣ, эҳтиром ба бузургон ва ахлоқи ҳамидаи мардумӣ унсурҳое мебошанд, ки рӯҳи ваҳдатро неруманд мегардонанд. Миллате, ки фарҳанги худро мешиносад ва қадр мекунад, метавонад дар баробари таҳдидҳои маънавӣ, ихтилофҳои фикрӣ ва таъсирҳои носолими иттилоотӣ устувор бошад.
Дар замони технологияҳои иттилоотӣ ҳифзи ваҳдат танҳо дар сухан нест. Фазои рақамӣ низ бояд майдони тарғиби сулҳ, маърифат, ахлоқи нек, ватандӯстӣ ва андешаҳои созанда бошад. Ҳар як донишҷӯ, омӯзгор ва корбари шабакаҳои иҷтимоӣ бояд дарк намояд, ки сухан, навишта, акс, навор ва маводи паҳншаванда метавонад ё созанда бошад, ё зараровар. Аз ин рӯ, масъулияти иттилоотӣ яке аз ҷузъҳои муҳими фарҳанги ваҳдат дар замони муосир мебошад.
Ваҳдати миллӣ моро водор месозад, ки манфиати умумимиллиро аз манфиатҳои маҳдуд болотар гузорем, ба гуногунандешӣ бо фарҳанг муносибат намоем, ба ҳамдигар эҳтиром гузорем ва дар роҳи ободии Ватан саҳм гузорем. Зеро рушди ҷомеа танҳо дар фазои сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эътимоди иҷтимоӣ имконпазир аст.
Имрӯз Тоҷикистон ба ҷавонони донишманд, соҳибкасб, ватандӯст ва масъулиятшинос ниёз дорад. Ҷавоне, ки Ватанро дӯст медорад, бояд на танҳо бо сухан, балки бо донишомӯзӣ, одоби баланд, кори созанда, эҳтиром ба қонун, ҳифзи фарҳанг ва истифодаи дурусти технологияҳо ин муҳаббатро собит намояд. Ватандӯстӣ бе масъулият сухани холӣ аст; ваҳдат бе амал арзиши худро пурра нишон дода наметавонад.
Хулоса, Ваҳдати миллӣ асоси сулҳу субот, пояи давлатдорӣ, сарчашмаи худшиносӣ ва заминаи рушди Тоҷикистони соҳибистиқлол мебошад. Ҳифз ва таҳкими он вазифаи танҳо як гурӯҳ ё ниҳод нест, балки масъулияти умумимиллӣ мебошад. Ҳар як шаҳрванди бедордил, бахусус ҷавонони донишгоҳӣ, бояд дар роҳи таҳкими ваҳдат, боло бурдани маърифат, густариши фарҳанги миллӣ ва ободии Ватан саҳми арзанда гузорад.
Идрис Раҷабов,
донишҷӯи курси 3-юми факултети математика
