Дар таърихи ҳар як давлату миллат санаҳое мавҷуданд, ки ҳеҷ гоҳ аз хотири мардум фаромӯш намешаванд. Ин гуна рӯзҳо бо рӯйдодҳои муҳим, тағйироти таърихӣ ва сарнавишти давлатдорӣ алоқаманд мебошанд. 16 ноябр низ яке аз чунин санаҳои муҳим барои мардуми Тоҷикистон ба ҳисоб меравад. Ҳамасола дар ин рӯз Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон таҷлил карда мешавад.
Ин сана моро водор месозад, ки ба таърихи давлатдории миллии худ назар андозем, роҳи тайкардаи кишвари азизамонро ба ёд орем ва дар бораи арзиши истиқлолият, сулҳу оромӣ ва ваҳдати миллӣ андеша намоем.
Тоҷикистон баъди ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ ба марҳилаи нави таърихӣ ворид гардид. Аммо солҳои аввали соҳибистиқлолӣ барои мардуми кишвар осон набуданд. Ҷомеа бо мушкилоти зиёди сиёсиву иҷтимоӣ рӯ ба рӯ гардид. Дар чунин шароит масъалаи нигоҳ доштани давлатдорӣ, ҳифзи якпорчагии кишвар ва барқарор намудани сулҳу субот аҳаммияти аввалиндараҷа дошт.
Яке аз рӯйдодҳои муҳими таърихи навини Тоҷикистон Иҷлосияи XVI Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад, ки 16 ноябри соли 1992 дар шаҳри Хуҷанд ба кори худ оғоз намуд. Ин иҷлосия дар муайян намудани роҳи минбаъдаи давлатдорӣ ва ба эътидол овардани вазъи сиёсии кишвар нақши муҳим гузошт.
16 ноябри соли 1994 бошад, Эмомалӣ Раҳмон бори аввал дар асоси Конститутсияи нави Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳайси Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон савганд ёд карданд. Аз ҳамин ҷиҳат, ин сана дар таърихи давлатдории муосири тоҷикон ҷойгоҳи хос дорад.
Имрӯз Тоҷикистон дар соҳаҳои гуногуни иқтисод, маориф, фарҳанг, тандурустӣ ва сохтмон қадамҳои устувори худро мегузорад. Бунёди роҳҳо, муассисаҳои таълимӣ, иншооти иҷтимоӣ ва дигар корҳои созандагӣ барои беҳтар гардидани шароити зиндагии мардум мусоидат мекунанд. Албатта, барои расидан ба ҳадафҳои бузург меҳнати содиқона, масъулиятшиносӣ ва ҳамкории тамоми ҷомеа зарур аст.
Махсусан, дар ин раванд нақши ҷавонон хеле муҳим мебошад. Ҷавонон неруи созанда ва ояндаи давлат ба ҳисоб мераванд. Аз ин рӯ, ҳар як ҷавон бояд барои баланд бардоштани сатҳи дониш, аз худ намудани касбу ҳунар, эҳтироми қонун ва ҳифзи арзишҳои миллӣ кӯшиш намояд.
Ман низ ҳамчун як ҷавони Тоҷикистон ифтихор мекунам, ки дар сарзамини соҳибистиқлол зиндагӣ менамоям. Ба андешаи ман, муҳаббат ба Ватан танҳо бо сухан ифода намеёбад, балки дар рафтору кирдор, муносибат ба ҷомеа ва корҳои неке, ки барои ободии кишвар анҷом медиҳем, зоҳир мегардад.
Мо бояд таърихи худро омӯзем, гузаштагони худро эҳтиром намоем ва барои ояндаи беҳтар талош кунем. Зеро ҳар қадар ҷомеа соҳибмаърифат бошад, ҳамон андоза метавонад дар ҳалли масъалаҳои муҳим ва пешрафти давлат саҳми арзанда гузорад.
Бовар дорам, ки бо ҳифзи сулҳу оромӣ, таҳкими ваҳдати миллӣ ва меҳнати содиқонаи ҳар як шаҳрванд метавонем Тоҷикистони азизро боз ҳам ободу пешрафта гардонем.
Бигзор дар Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо ҳамеша сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва зиндагии осуда пойдор бошад. Орзумандам, ки Ватани азизамон рӯз ба рӯз ободтар гардида, номи Тоҷикистониён дар арсаи ҷаҳон баланд бошад!
Абилова Нозия, донишҷӯи факултети филологияи тоҷик
